ความตั้งใจที่ไม่มีค่า - โครงการพัฒนาระบบบริหารจัดการสถานศึกษา:enet

ต้นแบบการบริหารจัดการสถานศึกษา
นายบุญเลิศ แสวงทอง

081-8372143
bstmk1@gmail.com

เขียนโดย Super User

ให้เรตสมาชิก: 0 / 5

ดาวไม่ได้ใช้งานดาวไม่ได้ใช้งานดาวไม่ได้ใช้งานดาวไม่ได้ใช้งานดาวไม่ได้ใช้งาน
 

     เมื่อพูดถึงความซื่อสัตย์ ความไว้วางใจ ถ้าเราขาดสิ่งนี้ไปจะหาความสุขยากมาก เช่น สามีภรรยาไม่ไว้วางใจกัน ระแวงกันหมด นอนอยู่ก็ระแวงว่า ใต้เตียงจะมีมีดโกนหรือเปล่า นึกสภาพแล้วน่าหวาดเสียว!!

     เจ้านายลูกน้องถ้าไม่ไว้วางใจ จะทำอะไรมันก็กังวลไปหมด คนมักจะติดกับคำว่า เขาว่ามา....ลองทบทวนดูแล้วกันว่าระหว่างเขา กับหูอะไรมัน,kก่อนกัน หูย่อมติดในขณะที่,kเกิดเลย ดังนั้นอย่างเพิ่งเชื่อว่าเขาพูดมา เราต้องได้ยินกับหู ได้ดูกับตา ให้ใคร่ครวญด้วยสมอง ได้พิจารณาด้วยปัญญาแล้วค่อยตัดสินคน ๆ นั้นว่า ดีหรือเลว....!

     ลองมาฟังเรื่องกัน  พอที่จะช่วยให้เข้าใจแจ่มแจ้งมากขึ้น
     มีครอบครัวหนึ่ง ซื้อพังพอนมาเลี้ยงไว้ตั้งแต่ยังเล็ก พังพอนเชื่องและน่ารัก...สามีภรรยาคู่นี้จึงรักพังพอนมาก อุ้มเล่น....กอด....หยอกล้ออยู่เสมอ....

     ต่อมาไม่นาน.... ภรรยาได้คลอดทารกน้อยเป็นลูกชาย หน้าตาน่ารัก พ่อแม่รักลูกปานแก้วตาดวงใจ....ทะนุถนอมลูกเหมือนไข่ในหิน....
หลังจากคลอดลูกมาแล้ว แม่เกิดความวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลา....กังวลว่าเจ้าพังพอนมันจะกัดลูกเราหรือเปล่า....? มันจะกัดไหมหนอ..? มันจะกัดหรือเปล่า...? เป็นห่วงอยู่ตลอดเวลา.... กลัวพังพอนจะกัดลูกตนเอง....!
     วันหนึ่งทั้งสามีและภรรยามีธุระต้องออกนอกบ้านทั้งคู่....ในขณะที่ออกจากบ้านแม่ก็คิดว่า...พังพอนจะกัดลูกหรือเปล่านะ....? คิดอยู่ตลอดเวลาว่าพังพอนอาจจะกัดลูก....

     ในขณะที่ไม่มีใครอยู่บ้าน....มีงูใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง เป็นงูเหลือมตัวใหญ่มาก....เลื้อยเข้ามาในบ้าน....งูเหลือมขนาดใหญ่มันสามารถกินเป็ด กินไก่ ได้เป็นเล้า กินหมูเป็นๆ ได้ทั้งทั้งตัว พอเจอทารกก็เลื้อยเข้า งูมันเตรียมจะกิน....
     พังพอนเห็นงูจะทำรายเด็ก....ก็โดดเข้าไปกัดคองูเหลือมเต็มเขี้ยว....
     พังพอนสู้สุดชีวิต.... แลกชีวิตต่อชีวิตเพื่อปกป้องเด็กน้อย ลูกรักของเจ้านาย....

     ทั้งสองสูกันเป็นพัลวัน....พังพอนกัดไม่ปล่อยทั้งที่ตัวเล็กกว่ามาก....สุดท้ายพังพอนรวบรวมพลังสุดชีวิตกดเขี้ยวเต็มแรง เลือดงูพุ่งกระฉูดเต็มตัวพังพอน งูใหญ่ทรุดฮวบลง ตายคาปากพังพอน....

     สักพักแม่กลับมาถึงบ้าน พังพอนดีใจ ในฐานะที่ทำความดีความชอบ ปกป้องลูกของเจ้านายให้รอดชีวิตจากงูร้ายได้ ก็วิ่งไปรับหน้าแม่ที่หน้าบ้าน พอวิ่งไปถึงหน้าบ้าน แม่เห็นตัวพังพอนเต็มไปด้วยเลือดก็ตกใจ
     ฉันว่าแล้วแกต้องกัดลูกฉันแน่นอนเลย คิดไว้ไม่ผิด คว้าไม้หน้าสามกระหน่ำตีพังพอนเต็มแรง

     ตีเปรี้ยงๆ ๆ ๆ ....จนแหลกเหลวตายคามือ....โดยที่พังพอนไม่มีโอกาสได้พูดเลยสักนิดเดียว....!

     แม่รีบวิ่งเต็มที่มาดูลูก คิดว่าลูกตายแน่แล้วเพราะถูกพังพอนกัดตาย แต่พอมาเห็นลูกต้องตกใจลูกนอนหลับพริ้มอย่างมีความสุข
แต่ข้างๆ ตัวลูกมีงูใหญ่นอนตายอยู่
     แม่นึกเสียใจว่า นี่เราทำอะไรลงไป เราได้ทำร้ายทาสผู้ซื่อสัตย์ ผู้ที่สละชีวิตปกป้องลูกของเรา ผู้ที่ซื่อสัตย์กับเราเสมอมา....

      แม่เสียใจมากวิ่งไปอุ้มร่างของพังพอนมากอดไว้แนบอก ร้องไห้คร่ำครวญ เอามือเช็ดเลือดจากตัวพังพอน หวังจะให้พังพอนฟื้นขึ้นมาอยู่กับเธออีก....แต่ก็สายไปเสียแล้ว....พังพอนสิ้นใจตายในสภาพเนื้อตัวแหลกเหลว

     บางที่สิ่งเราเห็นอาจจะไม่เป็นจริงอย่างที่เราเห็นก็ได้ อย่าด่วนรับ อย่าด่วนปฏิเสธ ในสิ่งที่ตาเห็น เห็นอะไรสักแต่ว่าเห็นไว้ก่อน ได้ยินอะไรสักแต่ว่าได้ยินไว้ก่อน อย่าด่วนรับ อย่าด่วนปฏิเสธ มิเช่นนั้นเราอาจจะเสียใจเพราะต้องสูญทาสผู้ซื่อสัตย์ไปก็ได้.......

เพิ่มคอมเมนต์ใหม่


รหัสป้องกันความปลอดภัย
รีเฟรช

0
0
0
s2sdefault